Proszę się rozkoszować powietrzem!
Łykam kurz.
I wiatrem we włosach!
Postaw z powrotem dach, Sonny!
Nie słucham pani negatywnych ocen.
To jest trasa sześćdziesiąt sześć i będzie nam klawo, że cześć!
San Diego, Kalifornia
Z radością odstawię wam wóz.
Nasza radość z twojej radości jest większa, przyjacielu.
Powiedz mi, że w środku podadzą mi filiżankę herbaty i ciastko.
Cudowny akcent. Pani jest z Australii?
Zew przeznaczenia, droga pani.
Przyzywa nas syrenim śpiewem. I musimy za nim podążyć.
Bo oto jest nasz czas.
Jeśli nie teraz, to kiedy? Jeśli nie my, to kto?
Później?
Ktoś inny?
Natalkowałem dłoń, by jej uścisk był mocny i suchy.
Mój ubiór balansuje na linie pomiędzy luzem a niewymuszoną elegancją.
Sonny, pozwól, że ja będę mówić.
Dobrze?
Panie Burley.
Jestem świadom,
iż konwenanse wymagają, bym zaczekał na pańską ocenę naszej propozycji,
ale mój wtręt nie jest przejawem braku ogłady, lecz dowodem
naszej głębokiej ekscytacji z możności osobistego kontaktu z panem
i jego prześwietną firmą.
- I pozwolę sobie stwierdzić, tu i teraz... - Dobrze, wystarczy już.
Ustaliliśmy, że moja wspólniczka będzie mówić i słusznie,
bo choć jej słowa bywają... soczyste, cechuje je umiar i dobitność.
Nie chcę tego.
Słuchaj i ucz się, synu.
Herbata jest ziołem, które ususzono.
Jeśli chcemy z powrotem tchnąć w nią życie, musimy ją zanurzyć
we wrzącej wodzie.
We wrzącej wodzie.
A w tym kraju wszędzie wciskają mi
filiżankę letniego byle czego
i kładą obok torebkę z herbatą.
Co skazuje mnie na idiotyczną czynność zanurzania jej
w ledwo ciepłych sikach
i czekanie na minimalną zmianę ich zabarwienia.
A w moim wieku... szkoda mi na to czasu.
Właśnie o tym mówiłem.
Przynieś pani wrzątku.
A teraz proszę mi opowiedzieć coś więcej o swoim przedsięwzięciu.
Funkcjonujemy w pełnym zakresie od około ośmiu miesięcy.
Drugi etap rozwoju mamy już za sobą.
A reszta, niczym życie lub żółw potwornie się wlecze.
- Pani Evelyn Greenslade. - Obecna.
Ale warunkiem postępu jest nadstawianie karku.
- Pan Douglas Ainslie. - Obecny.
Część gości pojawia się i znika.
- Pani Muriel Donnelly. - Obecna.
Ale od początku mamy też grupę stałych rezydentów.
- Pani Madge Hardcastle. - Obecna.
- Pan Norman Cousins i pani Carol Parr. - Obecni.
Co miesiąc posyłamy ich na badania w przychodni,
a Sonny sprawdza co rano listę obecności.
Niezwykle cenny środek ostrożności, na wypadek zgonu we śnie.
Większość gości znalazła w Indiach nie tylko dom, ale i pracę.
- Śliczne. - Dlatego kosztują 10 000 rupii sztuka.
I tak co dzień? Codziennie musimy to powtarzać?
Obyczaj, proszę pani. Trzeba uszanować obyczaj.
Doskonale. Oboje wiemy, że na oryginalną paszminę
potrzeba wełny co najmniej trzech kóz,
a pan i inni tutejsi kupcy wzbogacacie ją rozmaitymi dodatkami.
Wybieram pański stragan, ponieważ o ile Bharat dodaje owczą przędzę,
a Mohan sierść królików,
to pan stosuje domieszkę jedwabiu.
Dam 5000 za cztery sztuki.
- Zgoda. - Dziękuję.
Do jutra, Hari.
Do jutra, panno Evelyn. I dziękuję za uszanowanie.
Dwoje z gości znalazło użyteczne zajęcie w miejscowym klubie imigrantów.
Który... jak by to ująć... robi nieco bokami.
Norman.
Członkowie się wykruszają, przyszły cięższe czasy,
ale czy musicie rozwadniać wino?
Co takiego? Sam je odkorkowałem.
Połapali się. Spróbujmy z czerwonym.
Niektórzy odkryli w sobie dar, o jaki się nie podejrzewali.
Jedna z władczyń była tak zżyta ze swoim słoniem,
że kiedy umarła, słoń przez trzy dni nie odchodził od jej grobu,
a potem sam padł z żalu.
Każdy powinien zaznać takiej miłości, choć niekoniecznie od słonia.
Obawy o brak talentu bywają uzasadnione.
- Kiedy je zbudowano? - Słucham?
Z jakiej pochodzą epoki?
Z jakiej epoki? A... No tak.
Z XVII... z XVII wieku.
Z XVII wieku.
- Na pewno? - Tak.
Moment! Może z XVIII.
Zwróćmy uwagę na pięknie...
Zwróćmy teraz uwagę na pięknie rzeźbione kolumny...
...pokryte typowymi dla Radżastanu...
...pokryte typowymi dla Radżastanu rzeźbieniami...
typowymi... rzeźbieniami...
No i... jak państwo widzą...
Długo by opowiadać.
Koniec końców chodzi o to, że ten młody człowiek wpadł na pomysł.
Wiem, wiem... Ale to się sprawdza.
Dowodem sukcesu jest to, że padliśmy jego ofiarą.
Hotel Marigold ma pełne obłożenie.
I nikt się nie wymeldowuje. No chyba że ostatecznie.
Więc musimy powiększyć bazę.
- Mamy na oku miejscowy obiekt. - Hotel Supreme Quality.
Wy dacie środki, my go kupimy,
stając się najdalszym przyczółkiem franczyzy Evergreen.
Pierwszym z sieci hoteli w Indiach i krajach ościennych.
Dla osób takich jak...
ta oto wspaniała dama.
Której twarz to mapa świata,
a której umysł, choć już nieco zawodny, wciąż skrywa w sobie zagadki kosmosu.
Która miała okazję powiedzieć, opuszczając kraj dla hotelu Marigold,
jak powiedzą też inni:
"Dlaczegóż mam umierać tutaj,
skoro mogę umrzeć tam?".
Jeśli można...
Wyznajemy inną filozofię.
Uważamy, że...
że liście nie muszą spadać z drzew.
Że te lata... lata dojrzałości...
otwierają możliwość podróżowania, poszerzania wiedzy,
zmiany pracy.
Jednym słowem dają możność życia.
I pozwalają przekazywać wartość tego życia innym.
Myślę, że pani się z mną zgodzi.
Przyszłam do was, czyż nie?
Rozmawiacie o tym z innymi firmami?
Najpierw przyszliśmy do was.
- Mamy konkurencję. - W naszych oczach nie.
- Mówiliście im o sprawdzaniu listy? - Łyknęli to, niczym z łyżeczki.
Sonny, to świetnie. Więc podpisali czek?
Obręcze, Sunaino.
Nim zaczniemy świętować triumf, musimy skoczyć przez kolejną obręcz.
W niedługiej przyszłości pan Burley
ma przysłać do hotelu rzeczoznawcę.
Incognito. Swojego, jak to ujął, faceta.
Będziemy gotowi. Możemy teraz pogadać o weselu?
W czwartek mamy przyjęcie zaręczynowe. O czwartej
czeka nas próba w klubie Viceroy. I mam fascynującą nowinę.
Podpowiem ci jedno słowo, Sunaino.
Ucieczka. Uciekniemy.
To byłoby takie romantyczne.
Spadaj, to ważna rozmowa.
Kto tam jest, kochanie?
Sonny boy. Jak tam Ameryka?
Kushal?
- Jesteś w Dżajpurze? - Wróciłem, słonko,
a twoja dziewczyna wypiękniała pod moją nieobecność.
Nie "dziewczyna". Narzeczona.
Kush i mój brat układają nam choreografię.
- Mówisz mu "Kush"? - Popatrz!
Przyjechałeś tylko na wesele, Kushal?
Żeby potem wyjechać?
Natychmiast, tuż po nim, na bardzo długo?
Mam tu nagrany biznes. Jeśli wypali, zostanę na dłużej.
Cudownie, co?
Pani Donnelly? Teraz?
Właśnie teraz? Muszę uciekać.
- Sonny, popatrz. - Nie, woła mnie nad basen.
Dobra. Na razie.
Stoją i patrzą na mnie, spragnieni mądrości i wiedzy,
a ja nie mam ani tego, ani tego.
Ile wycieczek już oprowadzałeś?
63.
I nic z tego nie pamiętasz?
Najpierw wysiadają kolana, potem pamięć.
- Powinnam zbesztać twojego asystenta. - Sam to zrobię.
A jeśli to zawiedzie, spróbuj go przekupić.
Dziękuję.
- No to... dobranoc. - Masz ochotę na kawę?
- Albo na herbatę? - Tak się składa, że nie mam kawy.
- Ani herbaty. - Oczywiście. No bo po co?
No tak. W porządku. Śpij dobrze.
- Ty też. - Dzięki.
Dobranoc.
Nagle zrozumiałem, że nie jestem sam.
Odwróciłem się, by zobaczyć, kto mnie stuka w ramię.
Cholera, biskup Canterbury we własnej osobie.
Zabawne, bo prawdziwe.
Niestety, ani takie, ani takie.
- Wyjdziesz z nami, Norman? - Nie, obawiam się,
że muszę tu zostać i policzyć nasze znikome przychody, Susan.
Chyba że potrzebujesz pomocy w znalezieniu taksówki.
Wrócę do domu pieszo, mam niedaleko.
No cóż... Cudownie.
No właśnie. Wpadnij kiedyś.
Może dziś?
- Tak, o co chodzi? - Dzwoni pani Carol.
Pyta, kiedy pan wróci.
No cóż... Innym razem.
Tak, tak.
Dobranoc!
Chodzi o to, że przedtem człowiek nie miał
okazji.
Przez wiele lat mieszkałem w Anglii, usiłując dzielić się swoim darem,
ale nie znalazłem ani jednej chętnej osoby. A tutaj
mam doskonałą pracę, świetne dochody.
I działam na kobiety jak kocimiętka.
Ale nie mogę folgować sobie i ich porywom,
bo jedną już mam
i jest dla mnie całym światem.
A jednak człowiek myśli czasem:
"A gdyby tak jej nie było?".
"A gdybym znów był sam?".
Człowiek byłby niewiarygodnie wolny.
Tęskniłbym za nią okrutnie, rzecz jasna.
Ale cholernie miło spędzałbym czas.
Trzeba na nie uważać. Mogą poturbować.
Spokojna głowa, szefie. Ja się zajmę wszystkim.
DRUGI HOTEL MARIGOLD
Kto chodzi po sali, jest mądrzejszy od tego, co siedzi.
bankiet zaręczynowy
Dlatego też wracamy do Indii z nowymi pomysłami i głębszym rozumieniem
kondycji świata i ludzkości.
Po tym locie spuchły mi kostki.
- Sunaina. - Sonny!
Mną się nie przejmujcie, postoję na opuchniętych kostkach.
Za panią też się stęskniłam!
Nie wyjechaliśmy na aż tak długo. Co tu robisz? Kto siedzi w recepcji?
- Przyjechała mama Sonny'ego. - Wracajmy do Ameryki.
- Jak inne sprawy? Jak wygląda nowe menu? - Wspaniale.
- Są już namioty weselne. - Więc chodźmy je zobaczyć.
Vikram już czeka w ślicznym minibusie?
- Nie, ktoś mnie tu podrzucił. - Kto?
Sonny! Ale urosłeś! Tylko odstające uszy się nie zmieniły.
Tak mi brakowało twojego... pełnego czułości humoru, Kushal.
Pani Donnelly, Kushal, najlepszy przyjaciel mojego brata.
- Nie musi go poznawać. - Masz coś na bolące kostki?
Mam w wozie olej grejpfrutowy, parę kropel czyni cuda.
- Lubię go. - Przecież pani nikogo nie lubi...
- Wezmę te, wyglądają na ciężkie. - Poniosę.
Dziękuję.
Idziemy?
Kto wozi w aucie olej grejpfrutowy?
Przepraszam.
- Spóźniłam się? - Ani trochę.
Zamówiłaś coś? Podobno naleśniki chilla są tu bezkonkurencyjne.
Pewnie zastanawiasz się, dlaczego chciałam się z tobą spotkać.
Sądzę, że chcesz zrezygnować z moich usług.
Czemu?
Uwielbiam kupować dla was tekstylia i tkaniny.
To znaczy, i tak bym to robiła, ale...
to tylko "jazda próbna", by zbadać popyt.
Która miała zdecydować, czy nasza firma zajmie się tym zawodowo czy zrezygnuje.
- Zajmiemy się tym zawodowo. - Bardzo mnie to cieszy.
Proszę poinformować wspólników, że jestem tu, by służyć radą.
Chcemy cię zatrudnić. Chcemy się tym zajmować z tobą.
Masz kontakty. Masz gust. I potrafisz się targować.
Powierzymy ci kierownictwo naszego działu zaopatrzenia.
- Mam 79 lat. - Nie mamy z tym problemu, a ty?
Oczywiście, będziesz zarządzać grupą ludzi.
- I musisz się liczyć z wyjazdami. - Dzień dobry.
Wypatrzyłem was, jadąc na motocyklu.
Jadąc, to za dużo powiedziane. Zepsuł się, musiałem go pchać.
- Mogę się dosiąść? - Oczywiście.
Zamówiłyście naleśniki chilla? Kto ich nie jadł, do tej pory nie żył.
- Douglas. - Jodi.
Z firmy, dla której pracuję.
Wyrażała się o tobie w samych superlatywach.
Jak ja o niej. Zaproponowałam jej etat w firmie.
Coś takiego?
No to gratuluję.
- Będę często wyjeżdżać. - Spodziewam się. Wspaniale.
Jeszcze się nie zgodziła.
Ale to zrobi. Na pewno.
Co ją powstrzymuje?
Tym razem nawalił tłok.
Prawdopodobnie się utopił.
Na szczęście Cyril z warsztatu ma narzędzie do wyciągania sworznia,
więc uniknę poważniejszego uszkodzenia łożysk korbowodu.
- Czy, uchowaj Boże, samego korbowodu. - Chyba sam wymyślasz te określenia.
Spytałabyś mnie o zdanie?
Co?
Gdybym się nie pojawił, omówiłabyś to ze mną, zanim byś się zgodziła?
Oczywiście, spytałabym cię dziś wieczorem o zdanie.
Dzięki.
- A jakie jest twoje zdanie? - Świetnie sobie poradzisz.
Dzień dobry... Ainslie!
Witam was.
Nie na motorze, Douglas?
Tłok się utopił, ale na szczęście
można temu zaradzić, stosując narzędzie do usuwania sworznia.
- A my wyskoczyliśmy na naleśniki. - Dobry wybór.
Wielki Boże! Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
- Dziękuję. - Mam wprawę.
Chyba nawaliła mu kierownica.
Jakby specjalnie chciał cię przejechać.
Takim czymś można człowieka zabić.
O Boże...
Tak chciałbym cię nakłonić, byś została.
Zawsze trzeba pozostawiać niedosyt, Nimishu.
Udajemy się do hotelu Marigold?
Ale najpierw zahaczymy o inne miejsce. Do widzenia, Nimish.
- Wasza wysokość. - Witam.
W tej dłoni mięknę jak wosk.
Więc powinieneś ją zaobrączkować.
Zaczekasz? Nie wiem, jak długo zabawię.
Pani rozkaz jest moim życzeniem.
- Poczeka. - On tak, a ty?
Z trudem.
Otwierać szampana, niech ryczą klaksony!
Bo powrócili łowcy, a jagnię, które zaszlachtowaliśmy jest tłuste!
Namaste, Anokhi.
Jak było w Ameryce?
Sprawiła, że śmierć wydaje się bardziej kusząca.
Ale mają niezłe ciasteczka. Nie znoszę nazwy "cookies".
Popatrz.
To dla twojej mamy, apke ma.
A to dla twojego ojca, apke pita.
- Cześć, beta. - Mummyji.
Chodź tu.
- Meldowałam gościa. - Straszysz gości.
Ja to zrobię.
To pewnie dzięki niej tak dobrze nam idzie.
Zespołową pracą ludzie się bogacą.
Dla kuzynki Sapny.
I dla małego Ranjana.
- Dziękuję. - To nie wszystko.
Śniadanie podajemy na tarasie między 7.00 a 10.00.
- Punkt 9.00 sprawdzamy listę. - Listę?
By mieć pewność, że jeśli ktoś odszedł we śnie, nie leży gdzieś niewykryty.
Chociaż drogiej pani bliżej chyba do menopauzy niż do kostnicy.
Proszę wypełnić.
Tak?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- To hotel Marigold? - Jest rezerwacja?
- Nie, nie podchodzę z rezerwą. - Pytam...
Wiem, wiem. I nie, nie mam rezerwacji.
Więc radzę trochę lepiej planować życie. Właśnie ktoś zajął ostatni pokój.
Z wielką dumą i radością przydzielam pani pokój nr 6, klejnot w naszej koronie.
- Z widokiem na restaurację. - Liczyłam na coś zacisznego.
Kolejny nowy gość!
Ciągną jak lemingi nad urwisko, czyli do hotelu Marigold.
Przykro mi, nie mamy wolnych miejsc.
To spory zawód.
Kto zaniedba przygotowania, musi być przygotowany na zaniedbanie.
Proszę, panno Beech, pałac czeka.
Widziałam pana na lotnisku, prawda? Pasażer z jedną walizką.
Guy. Guy Chambers.
Lavinia Beech.
Jak godność?
Guy Chambers.
Proszę mi wybaczyć oschłość powitania.
Sunil Indrajit Kapoor, właściciel tego wspaniałego i dochodowego hotelu.
Miło mi...
Mamy do dyspozycji nasz najbardziej luksusowy pokój.
- Serio? - Osobiście tam pana zawiodę.
- Nie prosi pan o paszport? - Wiem, kim pan jest.
Wiem, kto to. Umieść panią Beech w pokoju 19.
Jest niewykończony.
Na co komu wykładzina, jeśli ma kapcie?
- Wolałabym jednak... - Wyjaśni pani to po drodze.
- Nie zależy mi na urodzie pokoju. - Ale mnie zależy.
Sonny! Słówko!
Za minutkę, najdroższa, teraz obsługuję tego ważnego gościa.
Już!
Jedną chwilkę.
Co to było? Zachowałeś się jak cham.
Smażą się tu większe rybki.
Pan Burley obiecał przysłać rzeczoznawcę.
- Mówiłeś... - Powiedział: "Przyślę faceta".
Facet, czyli guy. Nie rozumiesz? To była aluzja do imienia.
- Bardzo to naciągane. - Instynkt, Sunaino.
Instynkt to nos umysłu. A ja mam wielki nos.
Pasuje do odstających uszu.
Nie wyglądają najgorzej.
Są całkiem niezłe.
- Cieszy się pani? - A czy ja się kiedykolwiek cieszę?
- Dobry wieczór, pani Donnelly. - Dobry wieczór, pani Greenslade.
- Są podstawy do optymizmu? - Chłopak dobrze się spisał.
Jak wrażenia z Ameryki?
Nie spodziewałam się cudów i wracam zawiedziona.
To cud, że w ogóle pani wróciła.
Pani też wciąż stoi, jak widzę. Kolano stare, ale jare.
- Kiedy idzie pani na badanie? - Byłam tydzień temu. A pani?
Jutro. Zobaczymy, co szwankuje.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór, pani Hardcastle.
Jak minął dzień?
Cudownie. Każdą sekundę spędziliśmy razem.
Koszmarnie. Każdą sekundę spędziliśmy razem.
Poszedł za mną nawet do toalety.
Proszę państwa, to jest Lavinia Beech.
Dobry wieczór.
- Nie jest pani zbyt młoda? - Chcę tu przysłać mamę.
Każdy pretekst jest dobry, by uciec od deszczowego angielskiego lata.
Chce tu zamieszkać, wysłała mnie na zwiady.
Pewnie jest pani głodna. Proszę. Niech pani siada.
Ale nie tu, skarbie. To specjalny stolik, już zarezerwowany.
Dla kogo?
Boże, miej litość nad moimi jajnikami.
Panie i panowie, panie i panowie,
oto wspaniały Guy Chambers.
Równie mile widziany, jak wonny.
Miło mi.
Może się pan jutro zabrać na wycieczkę po naszym wspaniałym Różowym Mieście.
Ale teraz połechcę pańskie utalentowane kubki smakowe niezwykłymi potrawami.
Głęboko się zapuściłeś. Znalazłeś tam polipy?
- To on. - Jaki on?
Nasz rzeczoznawca. Który uzna, czy będziemy franczyzą czy wzmianką.
Masz jakieś dowody?
Ten nos ma nosa.
No tak. Czyli coś ci się ubzdurało.
Przyjechałem, by napisać książkę. Powieść.
A to zbieg okoliczności. Czytuję powieści.
- Napisał pan już coś? - Nie, ta będzie pierwsza.
Do tej pory pozostawała w sferze marzeń.
Pomóc w realizacji innych?
O czym ona będzie?
O starzeniu się. I o sprawach z tym związanych.
O poczuciu pustki, straty, o stopniowym zawężaniu...
No to nie mógł pan lepiej trafić.
Tak, tak. Posłuchaj pan! Ma wymalowane skorpiony.
Ile macie tuk tuków malowanych w pieprzone skorpiony?
A jego kierowca to zabójca.
Oczywiście, że nie znam nazwiska. Ma jedno oko.
- Tu jesteś. - Boże.
Słuchaj pan! Dość tych wykrętów, proszę to zrobić!
Dzwonili z klubu. Awaria zasilania.
I zdaje się, że część jedzenia na dzisiejszy bankiet jest lekko nieświeża.
Wiem, że się z tym uporasz.
- Jakiś problem z bankietem? - Nie, żadnego, skarbie.
Carol! Carol, dokąd to?
Do biura podróży, gdzie pracuję.
- Może cię odprowadzę? - Nie ma potrzeby. Na razie.
Jest jakiś problem z bankietem?
Odpukać. To wielka impreza, nie stać nas na wpadkę.
Mieli awarię prądu.
Norman!
Douglas.
- Nie byłeś na sprawdzaniu listy, bałam się. - Przyszedłem tu wcześniej, Cyril mi pomaga.
Muszę się z tym uporać do wesela. Mam w planach
mały numer motocyklowy. Jednak to nie była wina tłoka.
Nawalił mi gaźnik, więc...
Masz to gdzieś, co?
- Tak, poza tym, że cię to martwi. - A jednak przyszłaś.
Słuchaj, za parę dni wyjeżdżam do Mumbaju.
- Wiem, na konferencję Laury. - Może się zabierzesz?
Poznasz moją córkę.
Oczywiście. Ale nie wiem, czy będę mogła...
- Głupi pomysł. - Mam nową pracę.
Sam powinienem zostać i być antyprzewodnikiem.
A motocykl wciąż jest w naprawie.
- Chciałabym ją poznać. - Nic straconego.
Widzimy się wieczorem?
- Co? - Na zaręczynach.
- Jasne, wybieram się. - Cudownie.
Na razie.
Powinien pan poślubić tę dziewczynę.
Chcę to zrobić.
Gdzie nasz nowy gość?
Który?
Amerykanin.
Nie było go na śniadaniu.
Dzień dobry.
Człowiek, który nie ma planów dostał najlepszy pokój.
- Mam wyrzuty sumienia. - A jednak się pan z nią nie zamienił.
Zamieniłem się. Wczoraj po kolacji.
Jak nowy pokój?
Jak klasztorna cela. I to mi odpowiada.
Ale proszę tego nie mówić właścicielowi. Nie jest najbystrzejszy.
To mój syn.
Wspaniały chłopak. Pewnie jest pani z niego dumna.
Nie zagaduj gości.
Pan Chambers mówił mi właśnie, że świetnie tu wypoczywa.
Jestem zachwycony i niezaskoczony. Ale żadnych rozmów.
Liczę, że się jeszcze spotkamy.
Idź, mamo.
A teraz, mój łaskawco, zwiedzanie.
Poszukajmy Vikrama i jego cud-minibusa, by smakować uroki tego pięknego miasta.
Mogę się zabrać? Nie uśmiecha mi się samotne zwiedzanie.
Ten zacny okaz i ja planowaliśmy spędzić dzień we dwóch.
- Nie chcę przeszkadzać. - Może z nami jechać.
Może pani z nami jechać!
To trudne.
Co rano jadę taksówką do ronda i podejmuję decyzję.
Mogę jechać w lewo do Nimisha,
albo w prawo do Abhilasha. Obaj mnie kochają.
Jestem pewna, że wkrótce się oświadczą.
To, że na panią patrzę, kiedy pani mówi, nie oznacza, że jestem tego ciekawa.
Sęk w tym, że nie wiem, któremu powiedzieć "tak".
Nie, nie obchodzi mnie to.
Pani Donnelly?
Koniec zabawy.
...nadał nazwę i chronił nas swymi sześcioma szlachetnymi bramami.
Wytyczył bulwary o pełnych rozmachu proporcjach i niezwykłej urody.
I ukoronował swoje dzieło wspaniałością, jaką jest Hawa Mahal.
Pałac Wiatrów.
To ten pałac?
To jest hotel Supreme Quality.
Ładnie pan to rozegrał, przyjacielu.
Bez drgnienia powieki. A karty tulił pan do swej szlachetnej piersi.
Nie wiem, o czym pan mówi. Po co tu przyjechaliśmy?
Rozejrzymy się, zobaczy pan.
Proszę. Chodźmy. Chodźmy!
Ten, który nadał temu przybytkowi nazwę, lubił żarty.
Bo gdyby nazwał hotel "Supreme Potential",
inaczej byśmy rozmawiali.
- Chcę spytać o pańską matkę. - Mogę tylko przeprosić.
Tutaj planujemy zainstalować windę.
Ułatwi seniorom dostęp do wyższych pięter, zanim przeniosą się
na największą z wyżyn.
A do najbliższego szpitala wystarczy krótki spacer lub jazda na noszach.
A pański ojciec? Gdzie przebywa?
- Rozsypany na świętych wodach. - Przepraszam.
Odnalazł spokój, którego matka skąpiła mu za życia.
A czemu pan pyta?
Zrobiła na mnie wrażenie.
- Kto? - Słucham?
- Kto zrobił na panu wrażenie? - Pańska matka.
- Moja matka? - Tak, pańska matka.
Przepraszam, ale...
- Moja matka? - Tak.
- Czy jest pan właścicielem tego miejsca? - Tak.
To ostatni nabytek naszego pęczniejącego imperium.
Pierwsze słyszę.
Kushal?
Czemu zawdzięczamy tę... bolesność?
Dowcipniś z niego.
- Kushal Kadania. - Guy Chambers.
- Lavinia Beech. - Miło mi.
Co tu robisz, Kushal? I wytłumacz się z tego nakrycia głowy.
I jak? Podoba wam się tu?
Uważam, że może tu być wspaniale. Poważnie.
- Sonny mądrze zrobił, że go kupił. - Nie kupił.
Mówisz za mnie? Skąd wiesz?
Bo wczoraj zamknąłem transakcję.
To nie jest książka dla ciebie.
Proszę jej wybaczyć.
Chyba nie dosłyszałam nazwiska.
Babul, proszę pani.
- To pańska córka? - Siostrzenica, Aaina.
Miała wypadek i czeka ją wiele godzin rehabilitacji.
A pan ją przyprowadza i czeka?
Jak nie kiedyś, to teraz.
Mam też chrupki bananowe.
Idziemy?
- Wszystko w porządku? - Tak. Kto to był?
Do widzenia. Mój taksówkarz, Babul.
Pewnie niejedno wie.
Ale starsi ludzie będą mieli przy czym tańczyć?
Jeszcze potrafimy wywijać.
Spokojnie, Aruva to zawodowiec.
A kiedy zatańczycie z Sunainą?
- To zależy, czy Sonny pojawi się na próbie. - Już jest.
- Sonny! - Teściowie.
- Jay. - Spóźniłeś się.
Miło cię widzieć. Promyk słońca w mroczny dzień.
- Sonny boy. - Nie mów tak do mnie!
Twój przyjaciel Kush podstępnie zabrał to, co nasze.
Co takiego?
- Kush tu jest? - Nie mówiłeś.
- Jak was oszukał? - Podkupił hotel Supreme Quality.
- Złożyliście ofertę? - Nie mamy pieniędzy.
- Więc gdzie tu oszustwo? - Znał nasze plany.
Nieruchomość jest na sprzedaż od roku.
- Rozmawiałem z inwestorem. - Twoim ojcem.
Zgodził się, że trzeba działać, nim podskoczy cena.
Że też nie zadławisz się srebrną łyżeczką w ustach.
- Spytajcie go, czy wiedział. - Wiedziałeś coś?
- Wtedy bym go nie kupił. - Kłamie, podstępny wąż!
Czemu jesteś taki?
Ktoś świętuje zaręczyny. Czas na próbę tańca.
- Umiem tańczyć. - Ale próba jest konieczna.
Dlatego tu jestem.
Pozwolisz?
Gospodarz wygląda szykownie.
- Kto? - Ty, Norman. Elegancik.
No cóż...
Przed nami ważny wieczór.
Szczęśliwe zakończenie niezbyt wygodnej podróży.
I o to chodzi, prawda?
W każdym związku. O podróżowanie.
Nie wystarczy stać w miejscu. Trzeba...
robić postępy, przemieszczać się ku czemuś.
Frustrujące jest to, że moglibyśmy być szaleńczo szczęśliwi.
A jeśli nie ryzykujesz, kiedy cel jest tak blisko, że wystarczy sięgnąć...
i go dotknąć.
Wspaniałe i straszne jest w naszym życiu to...
że ma tak cholernie wielki...
potencjał.
A to wszystko jeden wielki bełkot, plotę coś od rzeczy.
- A ty, Norman? Co cię dziś gryzie? - Mnie?
Boję się, że zleciłem komuś zabicie mojej dziewczyny.
Trzeba będzie twardo negocjować z właścicielami fabryk.
I zmieniły się nam plany. Najpierw pojedziesz do Mumbaju, nie do Delhi.
Musisz do tego przywyknąć.
Sama musiałabym wiecznie odwoływać urlop z rodziną.
Gdybym ją miała.
- Zabierzesz ze sobą Douglasa? - Nie wiem. Nie myślałam o tym.
- Długo jesteście razem? - Nie jesteśmy.
Wybacz. Myślałam, że tak.
Cóż... ale też nie jesteśmy osobno.
Spóźnię się na bankiet.
Obaj na tym samym przyjęciu.
- Co za emocje. - Więc czemu się pani chowa?
Od tak dawna nie miałam adoratora. A co dopiero dwóch.
W moim życiu panuje posucha.
Woda nie pocieknie z zakręconego kurka. Niech pani dziś kogoś wybierze.
Pani Donnelly, przepraszam, że nie zawiozłem pani do przychodni,
- ale nasze plany rozwojowe wzięły w łeb. - Jak to?
Dobry wieczór, pani Donnelly.
Wyglądasz prześlicznie.
Twoja mama powinna porozmawiać z moimi rodzicami.
- ...i honorowy gość... - Mamy gościa honorowego?
Gratuluję. To cudowny wieczór.
Chciałbym go uczcić, prosząc twoją mamę do tańca.
- Czyją mamę? - Twoją.
Poważnie?
Ładnie dziś wyglądasz, Norman.
Nie widziałaś gdzieś Carol?
Proszę.
Dziękuję. Jakoś nie potrafię nie wycierać rąk o spodnie.
Zauważyłam.
Jean mówiła, że robię to specjalnie, by ją zirytować.
Chociaż skuteczniejsze było nieumiejętne składanie mapy.
Promieniejesz.
Laura wysłała mi esemes. Pięć, ale tylko pierwszy mi się wyświetla.
Nie znoszę tego urządzenia.
- Wybiera się tu. - Miała jechać do Mumbaju.
Chce obejrzeć swego staruszka w jego naturalnym środowisku.
- Cudownie. - Wreszcie się poznacie.
Przekonasz się, że wszystko, co o niej mówiłem, jest prawdą.
Podobno masz dziś tańczyć.
Poznaliśmy się już. Jestem Lavinia.
Lavinia. Oczywiście.
Pewnie wydaję ci się za młoda na hotel Marigold.
Albo ma pani genialnego chirurga.
Jestem... bardzo ciekawa twojego nowego hotelu.
Proszę tam znowu wpaść.
Może tak zrobię. A może nie.
To znaczy, że wpadnę.
Wybrał cię Guy Chambers.
Tajemnicza sprawa.
Ale kiedy cię poprosi, wyjdziesz na parkiet i pokażesz parę figur.
- Odmawiam. - Dlaczego?
Jest tak przystojny, że sam kwestionuję własną orientację seksualną.
Szczątki naszych marzeń o hotelu są w jego rękach. Zrób to dla nas.
- Stręczysz własną matkę? - Nie, skądże znowu.
Chociaż tak.
Madge... nigdzie nie widzę Carol.
- Szybko, pocałuj mnie. - Co?
- Chcesz tego. - Nie chcę.
Chociaż...
Wybacz, Norman, nie mogę. Kocham innego.
- Trudno. - Łamię ci serce, przepraszam.
- Przeboleję to. - Wybacz.
Czy któryś z was widział Carol?
Myślałam, że to pomoże.
Że jeśli zobaczę obu naraz, będę wiedziała, którego wolę.
Do którego portu zawinę podczas sztormu.
Ale nic z tego nie wyszło.
Raz człowiek wygrywa, raz się uczy.
Nie wiem czemu, ale wzgardziłam jego miłą propozycją
wspólnego wyjazdu do Mumbaju.
Do którego tak czy siak pojadę.
Więc i tak bylibyśmy razem.
Nie wiem, czy to mnie cieszy, czy przeraża.
Czasami mam wrażenie, że granica dzieląca
nasze pragnienia od naszych lęków
ma szerokość rzęsy.
Przepraszam, pani mówiła do mnie?
Najwyraźniej straciła pani słuch.
A pani kręgosłup.
- Czemu się pani zwierzam? - Bo jestem starsza i mądrzejsza.
- O 19 dni. - Czyli o tyle, ile trwa całe życie osy.
Zagaduj go.
Nie musimy tańczyć. Wystarczy rozmowa.
Może najpierw mi się pani przedstawi.
Kapoor.
Więcej się nie dowiem?
- Nie dowie się pan. - No dobrze.
Mam 64 lata, jestem singlem.
Parę lat temu odeszła ode mnie żona, nie mam pojęcia dlaczego.
Zazwyczaj jestem milszy dla ludzi niż dla zwierząt.
Nie, żebym je źle traktował. Lubię zwierzęta, zwłaszcza psy.
Czego pan ode mnie chce?
Jakiejś drobnej wymiany myśli...
Teraz pani kolej.
- Czego pan naprawdę chce? - Nie wiem.
Nie wiem.
- Wolę koty. - Tak przypuszczałem.
Proszę zjeść ze mną kolację.
Kiedy tylko będzie miała pani ochotę.
Możemy się umówić na jutro albo na pojutrze.
Albo zarezerwować stolik tutaj.
Zakłada pan, że się zgodzę?
Mam nadzieję, że już to pani zrobiła, ale nic nie mówi.
Panie i panowie, szanowni goście,
oto chwila, na którą czekaliście.
Prosimy na parkiet Jay i Kusha.
Poraża go chłodem. Ten wieczór to katastrofa.
To nasz wieczór, Sonny.
Nasz.
Proszę... proszę, bez paniki!
Wszystko dobrze?
Mała awaria prądu. Za chwilę temu zaradzimy.
Módl się, żebym cię tu nie znalazła.
- Nie wierzę... - Norman!
- Carol, kochanie, gdzie jesteś? - Ani ja. Zgroza.
Nie udawaj, że ci nie ulżyło.
- Myślisz, że zorganizowałbym awarię? - To i nic innego.
Są ważniejsze sprawy.
Ważniejsze niż własne zaręczyny?
Mam ochotę kopnąć cię w nogę.
Wtedy bym okulał, a ty mogłabyś tańczyć ze swoim Kushti!
Który tańczy tak, jak robi wszystko, czyli lepiej niż ja!
Naprawdę?
Naprawdę.
Sunaina, czekaj.
Dajesz ciała, Sonny boy.
Zaliczyłem już wesele, na którym pan młody poszedł do łóżka z drużbą.
Ale i ono było bardziej udane niż to.
- Jestem pewien, że zapłaciłem za prąd. - To była awaria, zdarza się.
Tylko ani słowa Madge.
- Ani słowa o czym? - Boże.
- Douglas? - Tak?
Jutro przyjeżdża Laura. Bardzo chcę ją poznać.
Ale tak się absurdalnie składa, że muszę jechać do Mumbaju.
Ale może...
tak sobie myślę, że kiedy przyjedziesz na konferencję,
moglibyśmy...
Nie wiem, jak długo tam zabawię, ale może udałoby nam się...
Cześć, tato.
Kochanie!
Cześć, Douglas.
Kochanie?
Cześć, Evelyn.
Zdecydowałam się w ostatniej chwili.
Mogłyście mnie uprzedzić.
- A esemesy? - Diabelskie urządzenie.
Laura wygłosi odczyt na międzynarodowej konferencji.
O gwałtownym rozkwicie internetowych start-upów
i wynikających z tego skutków... Zamknę się już.
Kiedy się dowiedziałam, że kupili jej dwa bilety w pierwszej klasie,
postanowiłam przyjechać, by odwiedzić te rozpadające się ruiny...
i sprawdzić, jak prosperuje hotel.
A Daniel wciąż mi sugeruje, że jestem przemęczona i powinnam wziąć urlop.
Cały on. Jest taki taktowny i troskliwy.
Daniel Green. Radca prawny. I mój narzeczony.
To on podsunął mi myśl, żebym obgadała to osobiście.
Mamy trzy opcje: porzucenie, irracjonalne zachowanie
albo cudzołóstwo. Nieświęta trójca.
Możesz wybrać.
- Nie rozumiem. - Daniel mi się oświadczył.
Poprosił mnie o rękę.
Przyjechałam tu po rozwód.
przyjęcie dla rodziny
- Pani Lavinia Beech! - Obecna, dziękuję!
- Pan Guy Chambers. - Jestem!
Panie Jean i Laura Ainslie.
Chyba nas widać?
Pan Douglas Ainslie.
Obecny. Tutaj.
- Pani Muriel Donnelly. - Jej resztki.
Pani Madge Hardcastle.
Obecna, wciąż wściekła.
Pani Evelyn Greenslade.
- Pani Evelyn... - Nie ma jej!
Zniknęła!
To takie ekscytujące.
Mam nadzieję, że was bardzo nie zaskoczyłam.
Byłeś już na pewno w Mumbaju.
O tak. Wiele razy. Bardzo wiele razy.
- Czyli nigdy. - Nigdy.
Ale mam tam wielu krewnych.
Tak.
Hari, mogę cię o coś prosić?
To bardzo ważne, skoro mamy razem pracować.
Mógłbyś mi zawsze mówić prawdę?
Dobrze. Ale ostrzegam panią,
że będę w tym odosobniony.
To poważne biznesowe negocjacje.
Koniec szczenięcych zabaw na ganku. Jest już pani dorosłym psem.
Carol!
Taxi!
Sunaino...
Czekasz na przeprosiny.
Należą ci się. I choć nie stoję za awarią prądu,
to jednak pchnąłem ten wieczór w mrok.
Nic mnie nie usprawiedliwia. I za to szczerze i pokornie cię przepraszam.
- Dziękuję. - Na swoją obronę...
- Miałeś się nie tłumaczyć! - Kushal spiskuje przeciwko mnie!
Bo kupił budynek? Nie wiedział, że cię interesuje.
"Zbieg okoliczności" to zasłona dymna dla potajemnych machinacji.
Twoi goście są tu szczęśliwi.
Nikt się stąd nie ruszy.
Odłóżmy tę rozmowę, póki nie dowiodę swojej racji.
Może wtedy to ty mnie przeprosisz.
Drogi panie Chambers, oto śniadanko.
Cudownie!
- Przepraszam. - Cierpliwości, droga pani.
Co pani podać?
- Herbatę. - Przyniosę dzbanek.
Wystarczy wrzątek i torebka na spodeczku.
Lavinia dopytywała o ten nowy hotel.
- Supreme Quality, tak? - Nie pamiętam.
Kushal uznał, że winda będzie dla mojej mamy bonusem.
Wchodzi bez zmęczenia na 6 stopni.
Może tam pojedziemy?
A nowy właściciel jest taki przystojny.
Doprawdy, pali dziś panią ogień.
Nie da się szybciej?
Cisnę gaz do dechy, szefie.
Oddam ci zawartość portfela. Łącznie z portfelem.
No to cisnę pod dechę.
W prawo czy w lewo?
- Słucham? - Kiedy dojedziemy do ronda...
z którym z panów zechce się pani spotkać?
W lewo.
A jak siostrzenica?
Jest znudzona i sfrustrowana.
Od razu spytała lekarza, czy będzie mogła tańczyć.
- Ma zdolności? - Zamienia ruch w czary.
A pan nie ma własnych dzieci?
Nie ożeniłem się.
Nigdy się nie zakochałem.
Mnie to nie powstrzymało.
Zatrzymaj się!
Czekaj! Czekaj!
Zapomnisz o tym, co ci tamtej nocy mówiłem.
O, mój hojny przyjacielu!
Unieważniam umowę. Jasne?
Koniec.
Chce się pan ze mną umówić? Możemy się umówić.
Nie zrozumiałeś ani słowa z tego, co ci mówiłem, prawda?
Ty...
Ty po prostu zawiozłeś ją do pracy.
Tak.
Kochanie...
- Czy to jest jasne? - Tak, wujku.
- Na pewno? - Tak, wujku.
- Nie możemy dać plamy. - W żadnym wypadku.
Bo to nasza wielka szansa. Powtórzmy to jeszcze raz.
Siedzę tu przy komputerze. Pan jest w ogrodzie. Dyktuję panu słowa.
Żeby nikt nie odkrył, że ma pan pustkę w głowie.
Świetnie. A kiedy koledzy zaproszą cię do zabawy?
Powiem im, gdzie mogą sobie wsadzić piłkę.
To takie fascynujące. Za pierwszym razem byłam zbyt zmęczona, by zwiedzać.
Ironia losu z tą depresją: Padasz ze zmęczenia i nie możesz spać.
Teraz wspaniale się wysypiam.
Chociaż rano brakuje mi róży na poduszce.
Poznałaś Daniela?
- Mama wciąż obiecuje. - Oszczędzam go na potem.
Przemyślałeś naszą wczorajszą rozmowę?
- Którą opcję wybierasz? - Sęk w tym,
o ile mnie pamięć nie myli, to ty mnie rzuciłaś i nie jestem pewien...
- No to cudzołóstwo. - Nie przyznaję się do niego.
- Z pewnością do tej pory... - Mamo!
To żałosne. Na co czekasz?
To dlatego tak nagle wyjechała? O, popatrz, idzie twój fan klub.
Wyjechała w związku z nową pracą.
Co za pracowita emerycka pszczółka.
To proces trwający wiele tygodni, do którego wykorzystuje się 12 barwników,
zanim powstanie produkt.
Misterny wzór wymaga 40-krotnego barwienia materiału.
Za każdym razem na całej długości stołu.
Na tej sali jest 8 stołów. Razem mamy ich 24.
Przerabiamy około 2 tysięcy metrów tkaniny dziennie.
Jak pani wie, mam wykwalifikowanych pracowników.
Najlepszych w całych Indiach. Proszę za mną.
Powiedz szczerze. Wystarczyło, że na nas spojrzał i zażąda podwójnej ceny.
- Nie. - Nie?
Poczwórnej. Proszę to przeczytać i szybko zapamiętać.
Kiedy przesunę palcami po włosach, powie to pani stanowczym tonem.
Przykro mi, nie zejdę poniżej 50 000, mam zbyt wysokie koszty.
Możemy dać 30 000.
- Nie rozumie pani, ile pracy... - Rozumiem, ale 30 000 to nasz limit.
Więc nie dobijemy targu. Dziękuję pani i pani asystentowi...
To mój wspólnik, nie asystent.
Ma pełne uprawnienia do prowadzenia negocjacji.
Oczywiście.
Przyjacielu,
za tę cenę inni oferują nam 4 skrzynie.
Żądasz więcej, bo to kobieta.
Myślisz, że dzięki znajomości z białą
wlazłeś na czubek drzewa?
Myślisz, że wzruszą mnie jej białe włosy?
Nie gadaj bzdur.
Tylko dlatego, że dorwałeś się
do starej białej bawolicy
uważasz, że zmięknę?
Każdziutkie słowo?
25 000 rupii. Załatwione.
Co powiedziałam?
Że rozumie pani każde jego słowo
i że powinien uszanować starszych od siebie.
No i uszanował.
Myślałam, że już wyszedłeś na sangeet.
- Gdzie byłaś? - Pracowałam do późna.
Zniknęłaś, zanim się obudziłem.
Wcześnie zaczęłam pracę. I mówiłam ci, kochanie.
No tak.
Stęskniłeś się za mną, cukiereczku.
Przebiorę się. Pojedziemy razem.
Nie martwisz się o niego?
Nie ma sensu się martwić, kiedy nie da się nic zrobić.
Sonny, za parę dni będziemy jedną rodziną.
A członkowie tej rodziny nie pouczają się wzajemnie.
Rozmawiamy ze sobą, beta. Słuchamy.
Wiem, że się martwicie, ale będzie dobrze.
Znajdę inny hotel, w którym otworzymy filię.
A nie lepiej pogadać z Kushem?
- Proszę cię, Sonny, zrób to. - Posłuchaj, co ma do powiedzenia.
I kolejne miłe przyjęcie wyzionęło ducha.
Sonny, dzięki, że chcesz mnie wysłuchać.
Proponuję ci spółkę.
Outsourcing podeszłego wieku. Genialny pomysł.
I sprawdza się. Ale dalszy wzrost wymaga przestrzeni.
Chciałeś kupić hotel. Proponuję współwłasność.
Założymy firmę, w której będziemy równoprawnymi wspólnikami.
Wiem, że zacząłeś tę podróż sam, ale bez pomocy dalej nie ujedziesz.
Beze mnie.
Co ty na to?
Widzę, że teraz mówisz, Kushal.
Poruszasz ustami.
Ale słyszę cichy syk zdrady i oszustwa!
- To był twój plan. - Nie miałem planu!
Czy może z nim pani porozmawiać?
- Jaka jest pani rada? - Nigdy nie udzielać rad.
Przemyśl to. Nie spiesz się.
Ile tylko chcesz. Pięć minut?
Pięć minut to aż nadto.
Czy na pewno nic nie da się zrobić?
Pan naprawdę pisze książkę?
Usiłuję. Tak.
Mój syn uważa, że udaje pan kogoś innego.
I dlatego pani przyszła?
Proszę mi opowiedzieć o swojej książce.
No cóż... Fabuła uległa sporym zmianom.
Przymierzałem się do opowieści o końcu rozmaitych spraw, ale teraz...
opisuję raczej ich początki.
To historia mężczyzny, który...
Któremu rozsypało się życie.
I zrobił to, co robi każdy poturbowany przez los.
Buduje zapory, wycofuje się.
Ale teraz wybrał się do bardzo odległego miejsca.
I nagle się obudził.
Krew zaczęła krążyć w jego żyłach.
Za sprawą miejsca... niezwykłego miejsca.
Ale głównie...
za sprawą pewnej osoby, którą tam poznał.
A co...
A co czuje ona?
Nie domyśla się. A przynajmniej nie od razu.
Wtedy powstałoby krótkie opowiadanie.
Myślę, że się boi.
I że była kiedyś niewiarygodnie piękną młodą kobietą.
Ale młodość przeminęła. Chociaż w jego oczach...
W jego oczach jest prześliczna.
Ale nie uwierzyłaby, gdyby jej to wyznał.
Mam wrażenie, że nikomu nie ufa.
A najmniej sobie. A to prawdopodobnie oznaka tego, że stała się...
Że stała się kimś, kim nie chciała zostać.
I z każdym dniem coraz trudniej jej pamiętać,
że była kiedyś pełna namiętności i zbuntowana.
Potępia takie zachowania. Boi się ich.
Dlatego on nie naciska.
A teraz...
zależy mu jedynie na tym, by spędzić z nią wieczór.
A potem kolejny.
Żeby zobaczyć, co będzie dalej.
Tak wygląda ta moja historia.
A raczej to, co o niej do tej pory wiem.
Napiszemy kolejny rozdział?
Nie wiem, co robić, pani Donnelly.
Kiedyś zawsze marzyłem o przyszłości.
Ale teraz widzę przed sobą tylko jego.
Ogląda się na mnie i rechocze, odebrawszy mi środki do życia
i moją Sunainę.
Jest długa lista rzeczy, których nie darzę sympatią.
Lekarze, oparzenia słoneczne, komary.
Namolni ludzie, których nie chcę już znać. Ale jest coś,
czego nie znoszę. Użalania się nad sobą.
Bo niszczy wszystko, co ją otacza. Nie bądź tym idiotą.
- Nie dopuść do tego. - Więc niech mi pani powie, co robić.
- Musisz sam do tego dojść. - Po co, kiedy mam tu panią?
Żebyś dał sobie radę, kiedy mnie zabraknie.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór, pani Hardcastle.
- Już po pracy? - Była tylko dwójka gości.
Wyszłam wcześniej. Chcę pobyć sama.
Wezwij lekarza, Sonny.
Nimish poprosił mnie rano o rękę.
A po południu zrobił to Abhilash.
Czas podjąć decyzję.
Jednym z gości klubu była twoja mama.
Zdaje się, że wygrała na loterii pana Chambersa.
Nie miałam pojęcia, że gra.
Miło by było, gdyby ktoś mi pogratulował.
Szukam mojej mamy, panie Dharuna. I pana, z którym jadła kolację.
- Chyba tu dziś byli. - Nie mogę tego zdradzić.
Czy wyszli razem?
Klub Viceroy słynie z dyskrecji.
Jest bezcenna.
1000 rupii.
Udali się do jednego z pokoi.
- Macie tu pokoje? - Tak.
Dla klubowiczów, którzy są zmęczeni, albo którym się poszczęści.
- Dziękuję. - Interesy z panem to czysta przyjemność.
Sonny?
Co tu robisz?
To chyba moja kwestia, mamo.
Przyszedłem pogadać z rzeczoznawcą. Mam do niego sprawę.
- Jaką znowu sprawę? - Chcę wiedzieć, że mnie poprze,
- czy kupimy hotel, czy nie. - Nie jest żadnym rzeczoznawcą.
- Jeśli tak ci powiedział, to kłamie. - Nie sądzę.
Nie chcę, by cię skrzywdzili.
Potrafię sama o siebie zadbać.
A twoja sprawa może poczekać do jutra.
Wracaj do domu.
Jakieś życzenia na rano?
Poproszę o śniadanie do pokoju, o 9.00.
I herbatę earl grey z pasteryzowanym mlekiem.
To bardzo ważne.
- Szybki drink przed snem? - Mam ochotę przejść się nad zatokę.
Są tam piękne widoki, zwłaszcza nocą.
Uroczy pomysł. Pójdziemy?
O? Tak... oczywiście. To znaczy, jeśli ty...
Douglas, ja żartowałam.
Wolałabym przejść się nago po piekle.
Pa, skarbie.
Na jedno wychodzi. Idziemy na górę?
Wymeldowała się.
- Słucham? - Pani Greenslade skróciła pobyt.
Mówiła, dokąd jedzie?
Nie mnie. Bardzo mi przykro.
Mówię ci, zbielał jak ściana.
A najgłupsze jest to, że nie mam zbyt wiele włosów do czesania palcami.
Twój kuzyn był dziś genialny.
Opieprz po hindusku czyni cuda.
Miałem wrażenie, że to moja matka.
- Dzięki za te pyszności. - Dziękuję.
To miłe, że mnie przygarnęliście.
Kiedy mieszkasz w hotelu, marzysz czasem o odmianie.
Miło nam powitać naszego kuzyna i jego przyjaciółkę w Mumbaju.
- Nie ma to jak indyjska gościnność. - Jest szczera.
To bzdury z tym hotelem.
Uciekłam stamtąd,
bo pojawiło się coś, z czym nie chcę się teraz zmagać.
Z przyczyn, które są całkowicie głupie i nieistotne.
Mówię ci o tym, bo nie znasz osoby, której to dotyczy.
To pan Douglas.
Znajomy naprawia mu motocykl.
To dobry człowiek.
I odważny. O wiele odważniejszy niż ja.
Bo nie odpłacam mu nawet w połowie tak, jak by na to zasługiwał.
Chcę mu powiedzieć: "Daj mi czas, w końcu się przełamię".
Gdybym nie była taka beznadziejna, poprosiłabym go o więcej czasu.
A ile ma pani czasu?
Mam pomysł.
Może wpadnę do twojego biura podróży i zabiorę cię na lunch.
Nie dziś, skarbie. Praca, praca, praca.
- Pewnie zjem przy biurku kanapkę. - Mogę ci ją przywieźć.
Jesteś słodki.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Jak samopoczucie?
Całkiem niezłe. Balowałam z Kushalem w mieście.
Nalejesz mi trochę?
A teraz, Sunaino,
opowiesz mi o swojej sukni, albo...
O Jezu! Boże, parzy! Co to ma być?
Przepraszam. Wszystko dobrze?
Nic się nie stało.
Serio. To była moja wina.
- Cześć, tato. - Cześć, skarbie.
Wyglądasz na zmęczonego. Źle spałeś?
Próbowałem się nauczyć mojej mowy weselnej.
Chcę się obejść bez karteczek.
Nie mów o umieraniu, póki nie zaczniesz umierać.
Kochanie...
Co?
Wczoraj szukałem znajomej.
Evelyn. Tak. Miałam nadzieję, że ją poznam.
Wymeldowała się.
- W sensie...? - Chyba wróciła do Dżajpuru.
Więc na co czekasz?
Przyjechałem posłuchać twojego odczytu.
Chrzanić to. I tak nic byś nie zrozumiał.
Tato.
Całe życie szukałeś ludzi, którzy stali na drodze twojego szczęścia.
Nie pozwalali ci robić tego, co chciałeś. Nie obciążaj mnie tym.
Nie każ mi być jeszcze bardziej podobną do mamy.
Wzięłaś po niej to, co najlepsze. Same plusy.
Jedź.
Sama to z nią załatwię. A ty jedź.
Dobrze.
- Dzięki. - Pa.
Kupiłam na targu prezent dla twojej siostrzenicy. To dobrze?
- Nawet bardziej niż dobrze. - Świetnie.
- Przekażesz go jej? - Jasne.
Albo nie. Gdzie mieszkasz?
Tędy.
- To moja siostra. - Namaste.
Mój brat. Siostry kuzyna.
Bracia kuzyna. I troje przyjaciół.
Mój wujek.
Ciocia.
No i...
Cześć, kochanie.
Wciąż chce przeczytać pani książkę.
Wujek mówił mi, jaka byłaś dzielna.
Myślę, że zasługujesz na nagrodę.
Najpierw trzeba ją nakręcić.
A potem bardzo delikatnie...
To ja, kiedy byłam w jej wieku.
Wirowałam.
Nawet dobrze mi szło, ale zrezygnowałam.
Jak z większości rzeczy w życiu.
Który dom jest twój?
Ten biały. Tam się urodziłem.
Ona też. I jej siostry. I moja siostra. Cała nasza rodzina.
Cudownie mieć takie miejsce na ziemi.
Cieszę się z pani odwiedzin.
No? Co się wczoraj stało? Tak szybko uciekłeś.
- Poszedłem pogadać z inspektorem. - I...?
- Zaprzątały go inne sprawy. - Bo nie jest inspektorem.
Jest nim Lavinia Beech. Która nie ma na imię Lavinia i która jest Amerykanką.
A ty od początku traktowałeś ją z góry.
To nieprawda. Wcale tak nie było.
Boże, tak było.
Przepraszam.
A, panno...
Panno...
Panno Beech. Jak miło panią widzieć.
Mogę pokornie spytać o plany na dziś? Czy jest w nich miejsce dla mnie?
Właśnie idę na spotkanie z Kushalem.
A jaki, jeśli wolno spytać, jest charakter spotkania? Służbowy czy towarzyski?
Jedno i drugie.
Bez obrazy, ale myślę,
że hotel Supreme Quality bardziej odpowiada mojej mamie.
Dam pani lepszy pokój. Wykończony.
Sonny, podobno mnie szukałeś?
Pokój nr 6 się zwalnia.
- Ja w nim mieszkam. - Tak? Mieszka?
- Sporo się działo. - Przykro mi, nic z tego.
A zatem, panie Chambers.
Zaczeka pani chwilę?
Wspaniały panie Chambers.
Wybitny pisarzu Chambers.
- Skoro tak panu pasuje. - Nie pasuje mi to! Ani trochę!
O co chodzi?
Opuści pan hotel i już nigdy nie ubrudzi tu ręczników.
- Okłamał mnie pan. - Nieprawda.
Udawał pan kogoś, kim pan nie jest.
Mieliśmy tu rzeczoznawcę, ale to nie on. To tamta.
Lavinia. Ale to nie jest pani prawdziwe imię.
Nie. Mam na imię Theresa.
Wiedziałem, ze cię skądś znam. Jesteś z konkurencji.
- "Złote lata"? - Tak.
- Skąd pan to wie? - To wymóg jego zawodu.
A my chcemy poznać jego zamiary.
Proszę o wyjaśnienia.
Ona jest inspektorem. Ale nie tym, którego się obawiali.
Ten ktoś to ja.
Mówiłem.
Nos miał nosa.
Istnieją wzorce, które można badać,
by zmniejszyć amplitudę wzlotów i upadków,
które obserwujemy w każdym biznesie. Ale one i tak przyjdą.
Ale nie zniechęcajcie się. Bo to wzloty...
jak nasze dzisiejsze spotkanie, sprawiają, że warto się starać.
Dajcie się wciągnąć w grę. Spotkamy się w barze. Dziękuję.
Byli zafascynowani.
- Naprawdę zafascynowani. - Dziękuję.
Laura dalej święci sukcesy.
Jestem z niej taka dumna. Szkoda, że nie ma tu Douglasa.
Na czym polega twoja praca?
Wyszukuję tkaniny i negocjuję umowy dla firmy, która mnie zatrudnia.
- Wydaje się, że to takie proste. - Łatwiej to opisać niż zrobić.
Wygląda na to, że sobie radzisz.
Podziwiam to, co tu osiągnęłaś.
Dziękuję.
Jedno tylko pozostaje dla mnie zagadką.
Douglas nie przyznał się do cudzołóstwa. Dlaczego?
Nie podoba ci się?
Nawet kiedy go już nie znosiłam, uważałam go za atrakcyjnego.
Nawet bardziej niż Daniela.
Douglas ma nad Danielem wielką przewagę. Istnieje.
Daniel istnieje.
- Serio. - Skoro tak mówisz.
Pracuję u niego w biurze. Dorabiam tam we wtorki i czwartki,
żeby związać koniec z końcem.
W Reigate pieniędzy starcza na krócej niż w Radżastanie.
Daniel wie, rzecz jasna, jak się nazywam.
Ale nie oświadczył mi się, to fakt.
Dlatego chcę rozwodu.
Nie sądzę, żeby zechciał się ze mną umawiać, póki jestem mężatką.
Jak twoim zdaniem powinna wyglądać nasza pierwsza randka?
Wstyd mi pytać o to Laurę.
Może kino? Wspólne przeżycie, temat do późniejszych rozmów.
Dzięki czemu unikniecie krępującej ciszy.
- Nie będzie żadnego skrępowania. - Domyślam się, że nie.
Są ludzie, którym los rzuca w podołek same dobre rzeczy.
Ja do nich nie należę.
Ten wyjazd mi to uświadomił.
Więc skoro dobre rzeczy nie przyjdą same, muszę sama się o nie postarać.
I to właśnie zamierzam zrobić.
...korzenie... a teraz mogą...
Cudowne rodziny Sonny'ego i Sunainy to korzenie, dzięki którym...
wesele
- Sunaino? - Nie wchodź!
- Nie możesz oglądać sukni przed piątkiem. - Muszę wziąć notes.
Znasz listę gości. Po co ci notes?
To wykręt, żeby wejść.
- Muszę cię przeprosić. - Już przepraszałeś.
Teraz robię to szczerzej.
I obiecuję ci trzy rzeczy.
Obiecuję przećwiczyć nasz weselny taniec.
Obiecuję założyć turban, który mi wybrała twoja mama.
I być lepszym mężem niż narzeczonym.
Świetnie. Bo jako narzeczony jesteś koszmarny.
Posłuchaj.
Jeśli w naszym wspólnym życiu przyjdzie taki czas...
że zacznę się interesować innymi, albo że stracę głowę... przyznam ci się.
I będziesz wiedział, że nigdy do niczego nie dojdzie.
Kush mnie w ogóle nie pociąga.
Ma takie przylegające do głowy uszy.
Ale liczyłam, że jego propozycja stworzenia spółki wyda ci się
bardziej atrakcyjna.
Ale to twoja decyzja.
Widziałeś mój drugi but, skarbie?
Jeśli nie powiesz, co cię gryzie, będę musiała cię nim kopnąć.
But jest pod łóżkiem.
- A ty masz romans. - Rzeczywiście, jest. Cudownie.
Wiem, że sypiasz z kimś innym.
Oczywiście, że tak. Ty nie?
A ta pobudzona czarownica z klubu? Susan.
To oczywiste, że od paru tygodni gzicie się jak króliki.
Nie. To znaczy: nie!
Dlaczego? Co cię powstrzymuje?
Ty.
Co?
To nie fair. Więc niepotrzebnie tych facetów podrywałam?
- Jest ich więcej? - Puszczam się,
bo myślałam, że ty też.
Gdzie mi tam do puszczania... Trzymam się jak mało kto.
Wiesz... kiedy się poznaliśmy,
narzekałaś na samotność.
Bo mi dokuczała. Co nie znaczy, że żyłam w celibacie.
Nie chcę wracać do takiej samotności, Normanie.
Ani ja.
Pan Norman Cousins i panna Carol Parr!
Obecni!
Panna Theresa Beech.
Jestem.
- Ale niekoniecznie na miejscu. - Panna Madge Hardcastle.
Jestem.
- Pani Muriel Donnelly. - Ledwo ledwo.
- Pan Douglas Ainslie. - Uczę się przemowy.
Za parę dni będę gotów.
Pani Evelyn Greenslade.
Jeszcze nie wróciła. Co jest pewnym zaskoczeniem.
Pan Guy Chambers.
Czy chcecie moich życzeń, czy nie,
będą wam towarzyszyły w dniu ślubu.
Dziękuję.
Mam gdzieś to, kim jesteś. Wciąż mam ochotę.
Jak nas pan oceni?
To już teraz bez znaczenia, ale...
co się znajdzie w sprawozdaniu?
- Mam być szczery? - Dla odmiany...
Stwierdzenie,
że sposób prowadzenia hotelu pozostawia wiele do życzenia,
byłoby policzkiem dla waszego surrealistycznie chaotycznego działania.
Dziękuję... za opinię.
Ale fakt, że uchodzi wam to płazem...
jest... świadectwem istnienia
niewyczerpanych pokładów sympatii, którą darzą was stali goście.
Tego nie da się wycenić. A zatem...
stwierdziłbym,
że po zakupie nowego, lepiej wyposażonego obiektu typu Supreme Quality,
- poparłbym was. - Poparłbym?
Składam rezygnację. Skompromitowałem się tu.
- Rozumiem. - Ale macie tu innego inspektora.
Nie lubię jej mocodawców, ale z braku laku...
Już rozmawialiśmy.
Ona też uzależnia swoją rekomendację od zakupu hotelu Supreme Quality.
Więc może się z nim dogadaj.
Choćby tylko przez wzgląd na swoją śliczną wybrankę.
Zatrzymam się w klubie Viceroy... Do czasu wylotu.
Czy mógłbyś... Powiedz mamie...
Powiedz jej, że rzuciłem pracę.
I co dalej?
Napiszę książkę.
Mama zna już fabułę.
Panie Chambers.
Zapewnię panu transport do klubu Viceroy.
Przepiękny minibus Vikrama czeka.
Proszę.
Dobrze.
Uwaga, można się potem nie wyprostować.
A pani wciąż w swojej lekko zdezelowanej formie.
O mały włos. Zawrócili samolot tuż przed lądowaniem.
Krowa na pasie. Nie taki koniec sobie wymarzyłam.
Uśmiercona przez krowę.
- To by wywołało sensację. - Rozumiem panią.
Wolałabym, żeby pewnego dnia ludzie spostrzegli, że już mnie nie ma.
A jak było w Mumbaju. Odnalazła pani kręgosłup?
Zatrudniłam się na etat.
Myślałam, że nie dam rady. Myślałam: "Ile razy można zaczynać nowe życie?".
A potem pomyślałam: "Tyle, ile chcemy". Póki się jeszcze da.
- Będzie pani stale w rozjazdach. - A jak inaczej mam potem wracać do domu?
Zostawiłaby pani pustkę.
Wie pani o tym? Musi to pani wiedzieć.
Tak czy siak, pani Greenslade, za parę dni czeka nas wesele.
- Przygotowała już pani zabawowe ciuszki? - Mam lekką tremę.
To wielki dzień.
Dla nas wszystkich.
Nigdy nie rozumiałam osób, które decydują się na małżeństwo.
Nie udało mi się trafić na okaz, z którym wytrzymałabym tydzień,
a co dopiero całe życie.
Ale na to czekałam z niecierpliwością.
I okazuje się, że na pewne sprawy warto poczekać.
Nie mam cierpliwości do specjalnych wydarzeń
ani związanych z nimi prezentów.
Więc będziecie się musieli zadowolić tym listem.
Napisanym z głębi serca do dzieci, których sama nie miałam.
Mówiłam wam na bankiecie, że nie udzielam rad.
Wydaję opinię.
A moja opinia o panu młodym brzmi tak:
Często popełnia błędy,
ale w ważnych sprawach - nigdy.
- A kiedy ma rację... - Przyjaciele.
...to aż miło patrzeć.
Wesele nie może się odbyć w hotelu Marigold.
Tak olśniewająca panna młoda
zasługuje na to, by świętować w przepychu.
Znalazłem takie miejsce.
Zapraszam do ślicznego minibusa Vikrama. Kto ma za daleko,
albo wolniej się porusza, ma do dyspozycji jego kuzynów. I razem
udamy się do mojego nowego hotelu!
- Nie patrzcie na mnie. - Nie, nie patrzcie na niego!
Ale jeśli los się uśmiechnie,
być może weźmiemy pod skrzydła także i hotel Supreme Quality,
a mój stary... druh Kushal zatrudni się parę szczebelków pode mną.
Taka jest wielkoduszność zwycięzcy.
Ale teraz... udajcie się do rydwanów!
Jedźmy do nowego klejnotu w mojej koronie!
Do mojego oczka w głowie!
Jedźmy do perły w mojej ostrydze!
Nie jest nią już klub Viceroy,
ale mój prezent ślubny
dla dziewczyny moich marzeń, w którym was ugoszczę!
Panie i pańscy panowie!
Ruszamy do drugiego hotelu Marigold!
To dla ciebie! Chodź!
Widzisz?
Panie i psubraty...
Jeśli można zająć wam uwagę... przez jedną krótką chwilkę...
Mam kilka słów, które pragnąłbym wygłosić.
Nie mogę ustać w podróży,
będę pił życie aż do dna.
Każda z chwil radość mi niosła wielką.
Gnał mnie po świecie serca mego głód,
widziałem i poznałem sporo,
i cząstką jestem tego, com napotkał.
Gdybym żył setki razy, byłoby mi mało,
a z jednego życia
niewiele zostanie, lecz każda godzina
wyrwie się z wiecznej ciszy i co więcej,
przyniesie smak nowego.
Parę słów Alfreda, Lorda Tennysona
mówiących o czymś, o czym wszyscy wiemy i o czym nie wolno nam zapomnieć.
Każda godzina niesie nam coś nowego.
A Sonny i Sunaina oświadczyli dziś...
że stawią czoła tym godzinom,
tym wyzwaniom, temu wspólnemu życiu.
Tym wyzwaniom, temu wspólnemu życiu.
To prawdziwe wyróżnienie,
że możemy wyprawić ich w drogę w tak olśniewającym stylu.
A skoro już mówimy o stylu...
Sam miałem wesele jak z bajki.
Ale w moim przypadku bajki braci Grimm.
Przerwa na śmiechy.
I kontynuując...
Dwie rzeczy, które trzeba przekazać dzieciom, to moim zdaniem...
...to moim zdaniem korzenie i skrzydła.
Cudowne rodziny Sonny'ego i Sunainy zapewniły im korzenie.
- A teraz... - ...mogą wzbić się razem w przestworza.
Przeczytaj to.
A teraz, gdy czeka ich ta...
Wegetariańska, niewegetariańska
...podróż, tak.
Podróż, w którą wyprawimy ich z całą naszą miłością...
i... i... i... z ogromnym...
No wiecie...
...nieoczywistym...
To jest coś, o czym...
...przypominają...
To jest coś, o czym przypominają nam młodzi.
Że w ostatecznym rozrachunku
wszystko jest bardzo proste.
Że wystarczy spojrzeć w czyjeś oczy
i powiedzieć: "Tak.
To jest to, czego pragnę".
I usłyszeć w odpowiedzi:
"Ja także tego pragnę
i nie ma się czego bać".
Evelyn i ja chcemy wam życzyć
całej miłości i szczęścia na świecie.
Wszyscy wam tego życzymy.
Sonny i Sunaina!
Jeśli masz ochotę na monogamię,
choć to dobre dla młodych i naiwnych...
moglibyśmy spróbować.
Norman?
Okłamałeś mnie.
Cóż...
Nie jestem już inspektorem i mam zamiar napisać książkę,
więc jednak powiedziałem prawdę. Tyle że z parodniowym wyprzedzeniem.
A twoja żona?
To już wtedy było prawdziwe.
Byłeś pierwszy od śmierci mojego męża.
Nie byłaś pierwsza.
Ale sądzę, że mogłabyś być ostatnia.
Proszę...
Zatańcz ze mną...
Chandrimo.
Sonny mi powiedział.
Zabiję tego chłopaka.
Dzięki, że przyjechałeś.
Dzwoniła pani.
W lewo czy w prawo, milady?
Słucham?
Za rondem mam pojechać w lewo czy w prawo?
Co robisz, kiedy masz podjąć trudną decyzję?
Nie ma czegoś takiego.
Zawsze wiemy, którą stronę chcemy widzieć po rzucie monetą.
W lewo czy w prawo?
Pani Donnelly?
Jest tam pani?
Spieprzaj na swoje wesele. Odpoczywam.
Tak. Oczywiście. Przepraszam, że przeszkadzam.
Zapomniałeś butów do tańca?
- Nie, proszę pani. - To idź i niech padną trupem.
Dobrze, proszę pani.
Sonny...
Idę, idę.
Nikogo nie ma na recepcji?
Myślałem, że to hotel.
- Co pan tu robi? - Oglądam swoją inwestycję.
Pomylił pan budynki.
Wątpię.
Nie mogłem pani znaleźć na weselu.
Jak się pani czuje, pani Donnelly?
Po co pan tu przyszedł? Szczerze?
Złożyć pani wyrazy uznania.
Podziwiam osoby,
które sadzą drzewa, w których cieniu być może nigdy nie zasiądą.
Ale inni usiądą. I to się liczy.
Na długo pan przyjechał?
Wylatuję jutro rano. To katorżnicza trasa, niestety.
W którym z waszych hotelach powinienem przenocować?
W drugim czy w pierwszym?
Nie sądzę, by mógł pan się tam wyspać.
A ja...
Muszę to doręczyć, a potem pana zamelduję.
Dziękuję, pani Donnelly.
Wiem, że zrozumiecie, dlaczego nie przyszłam na wesele.
I mam nadzieję, że wybaczycie mi to, że nie przyszłam się pożegnać.
Jedźcie w zasłużoną podróż poślubną.
Jestem pewna, że znajdzie się ktoś, kto was odwiezie.
Dziękuję.
Nie ma czegoś takiego jak zakończenie.
Jest tylko miejsce, w którym znikamy z opowieści.
Teraz jest to wasza opowieść.
Przez 40 lat swojego życia szorowałam podłogi.
A przez kilka jego ostatnich miesięcy byłam wiceszefem hotelu
na drugim końcu świata.
W tej chwili nie macie pojęcia, kim kiedyś będziecie.
Nie próbujcie tego planować.
Poddajcie się prądowi.
I wtedy zaczyna się zabawa.
Bo jak ktoś mi kiedyś powiedział:
"Jak nie kiedyś, to teraz".
DRUGI HOTEL MARIGOLD
Tłumaczenie: E. Gałązka-Salamon